Back to Top

KLASSIEKE HOMEOPATHIE VOOR DIEREN

een holistische geneeswijze met een duurzaam resultaat

Klassieke homeopathie is een holistische geneeswijze die uitgaat van het dier in zijn totaliteit. Dat betekent dat een klassiek homeopaat in de behandeling zowel het fysieke, het energetische als het emotionele stuk van het dier meeneemt. Het één staat namelijk niet los van het ander. In feite kijkt de homeopaat naar alles wat de klachten van het dier kan hebben veroorzaakt en geeft dit een plek in de behandeling. Want alleen als de oorzaak van de ziekte en eventuele klachtonderhoudende omstandigheden worden aangepakt, kan er sprake zijn van duurzame genezing.

De klachten die met klassieke homeopathie behandeld kunnen worden, zijn niet beperkt tot chronische klachten. Ook bij acute klachten kan een homeopathische behandeling zeer goed ingezet worden. Zelfs als er (nog) geen klachten zichtbaar zijn, kunnen de homeopathische middelen bijzonder goed preventief ingezet worden om de weerstand te verhogen en het zelfgenezend vermogen te stimuleren. De middelen kunnen bovendien zonder problemen naast reguliere medicatie van de eigen dierenarts ingezet worden.

MEER OVER EEN BEHANDELING

GELIJKSOORTIGHEID EN WEERSTANDSVERMOGEN…



Klassieke homeopathie is een geneeswijze die berust op de similiawet, ook wel gelijksoortigheidswet genoemd. Deze wet is een natuurwet die ervan uitgaat dat men het gelijke met het gelijksoortige kan genezen. De homeopathische middelen, ook wel remedies genoemd, kunnen bij een gezond organisme (dier/mens) klachten oproepen die ze kunnen genezen bij een organisme dat gelijksoortige klachten vertoont en dus “ziek” is.


Volgens Dr. Samuel Hahnemann, de grondlegger van de klassieke homeopathie, is het eigen verdedigingsmechanisme in een gezonde situatie in staat om af te rekenen met ziekte. Als dit niet het geval is, dan dient dit natuurlijke weerstandsvermogen versterkt te worden. Homeopathie werkt als het ware samen met het weerstandsvermogen via de gelijksoortigheidswet en stimuleert het zelfgenezend vermogen van de zieke.


De homeopathische middelen kunnen worden gemaakt van zeer diverse grondstoffen en materialen: mineralen, planten, dieren, metalen, uitscheidingsproducten, medicijnen, etc. De bereiding van de middelen bestaat uit verwrijven, verdunnen en ritmisch schudden (ook wel potentiëren genoemd), waardoor het middel een energetische werking krijgt en op een geheel ander niveau werkzaam is dan een regulier medicijn. Hiermee komen we ook op een belangrijk verschil tussen klassieke homeopathie en reguliere geneeskunde. De homeopathische leer ziet lichaam, ziel en geest van mens of dier als één geheel. Het stoffelijke lichaam is als het ware “doordrenkt” met spirituele levenskracht, die alle niveaus van het organisme bezielt, bestuurt en in evenwicht houdt. Het verdedigingsmechanisme is een onderdeel van deze spirituele levenskracht. Om dit aan te kunnen spreken bij ziekte en echte genezing te bewerkstellingen, dient het geneesmiddel op hetzelfde energetische niveau werkzaam te zijn.




KLASSIEKE HOMEOPATHIE EN CHRONISCHE KLACHTEN


In de klassieke homeopathie ziet men chronische ziekten als diepere ziektetoestanden, die “het fundament van energie en welbevinden van een dier beheersen”. Er is een duurzame ontregeling van het actie-reactiepatroon van de levenskracht (en daarmee ook van één aspect van de levenskracht: het verdedigingsmechanisme van het lichaam). De symptomen van chronische ziekten veranderen steeds en nemen met het ouder worden toe. Samuel Hahnemann beschreef dit in zijn boek “De chronische ziekten”, waarbij hij drie duurzaam ontregelde reactiepatronen noemt: een te zwakke, een te sterke en een destructieve reactie. Deze drie reacties noemde hij miasma’s en waren volgens hem de grondoorzaak van chronische ziekten.

Dit is een andere kijk op ziekte dan de reguliere geneeskunst heeft (waarmee ik géén waardeoordeel geef). Het wil namelijk zeggen dat opeenvolgende klachten die een dier in zijn leven heeft (gehad), niet los staan van elkaar. Ze vertegenwoordigen slechts een energiepatroon dat van generatie op generatie is doorgegeven en vanaf de geboorte van ieder dier voor een verstoring zorgt. Het is een soort voorkeursroute waarlangs zich onder bepaalde omstandigheden, bepaalde klachten kunnen gaan ontwikkelen.

In deze visie kan échte genezing niet plaatsvinden als slechts de huidige klacht wordt “weg gehaald”. Er dient behandeld te worden op diep niveau, met als doel herstel van de basis / het fundament van het dier, zodat zijn levenskracht zo optimaal mogelijk wordt. Inherent aan deze visie is dat de naam die de klacht heeft (bijvoorbeeld artrose) van ondergeschikt belang is aan de vraag, in hoeverre het zelfherstellend vermogen nog geactiveerd kan worden om de ziekte om te keren en het proces van genezing aan te gaan. Dat is niet altijd meer mogelijk. In dat geval kan vaak de levenskwaliteit nog verbeterd worden, al dan niet in combinatie met reguliere medicatie.